Op bezoek in Gent met haar middeleeuwse huizen en kerken, het kasteel en de prachtige haven met gildehuizen waan ik me even in de 15e eeuw. In een roman over Margriete, zus van Jan en Hubert van Eijck die het lam Gods schilderden, treft me de eenvoud van het leven van toen; de verbinding met de natuur die op loopafstand is én tegelijk de vitaliteit van de handelsstad met haar fiere burgers. Als de stad groeit moeten er meer kloosters en kerken komen om alle mensen te verzorgen, van de wieg tot het graf. Het christendom is de gemeenschappelijke basis van het leven.
Niet voor niets kwam ik bij het schrijven van mijn boek over een duurzame leefstijl uit bij de middeleeuwen, in het bijzonder Franciscus, die een vanzelfsprekende verbinding voelde tussen mens en natuur. Je liep zomaar de stad uit met je wasgoed en leefde van de oogst van de tuinen op de walkant.
Dat lijkt romantisch maar tegelijk realiseer ik me dat ik niet zou kunnen leven in de simpele huizen met maar een paar stuks kleding en eens per jaar in bad. Wij zijn gewend aan een enorm niveau van welvaart en comfort. En ik heb (zeker als vrouw) oneindig veel mogelijkheid me te ontwikkelen en de vrijheid mijn leven in te richten, ook al voelt dat niet altijd zo.
Leefde ik maar toen, kun je soms denken. Als je denkt aan de familie van Eijck in een tijd van bouwen aan kloosters en kerken. Of ook als je foto’s kijkt uit de tijd dat je kinderen opgroeiden of je eigen jeugdfoto’s. Maar het bijzondere van leven is, dat je altijd ‘in het nu’ leeft. Het ‘nu’ is een moment op de levenslijn die je leven vormt. Je kunt als mens terugkijken in de tijd, je realiseren dat je op de schouders staat van de geslachten voor je. Maar leven bestaat ook uit vooruitkijken.
Bij de jaarwisseling zei een vriendin op de vraag hoe je terugkijkt op het afgelopen jaar; ‘Ik kijk liever vooruit naar alle mogelijkheden die ik zie’. En anders dan je misschien denkt, hoort vooruitkijken bij het christendom. Jezus en zijn volgelingen heten ‘mensen van de weg’.
Ik denk aan de Emmaüsgangers ook afgebeeld in de kerk in Gent. Ze praten onderweg over hun zorgen, maar als Jezus hen vertelt over de profeten en het evangelie, zien ze toekomst voor zich. Dan gaan ze spreken over hun verlangen. Naar een wereld waarin plek blijft voor inspiratie en geloof. Verlangen naar mensen die langzaam maar zeker met elkaar bouwen aan een duurzame samenleving. Naar mensen die met elkaar verbonden zijn op talloze plekken, waaronder kerken. Laten we net als zij achter Jezus aantrekken die ons leert op weg te gaan naar het leven zoals God dat droomt, een wereld van duurzame vrede.
